Statki, które mijają się nocą.

Żeby bywało jeszcze tak, że rozmowy trwają godziny, płyną wartko, nieprzerwanie, z wypiekami na puchach, pełne pasji i radości z wymieniania myśli. Żeby chęć zobaczenia nowego, poznania ciekawego bywała jeszcze obustronna. Żeby biegu do życia, z życiem i po życie nie przysłaniała wizja "będziemy mieć kolejne dni, mamy na to całe życie, tyle czasu przed nami". Żeby wirtualna rzeczywistość nie przysłoniła błyszczących oczu i krwi biegnącej żyłami. Żeby słyszeć swoje myśli. Żeby zrobić coś więcej niż minimum.

Wstępnie.

Dziś wieczorem wyciągnęłam koleżankę na jogę. Żeby spróbować, nigdy nie byłam, ten dzień może być już tylko lepszy, podobno warto. Po wyjściu z zajęć ze zdumieniem odkryłam, że to było mi potrzebne. Przez 1,5 godziny pozwoliłam mojemu ciału odpocząć. Rozciągnęłam wszystkie spięte mięśnie. Zregenerowałam siły i nabrałam energii po ciężkim dniu. I mimo, że na pewno nie wszystkie figury (czy w jodze są figury?) wykonywałam poprawnie, to zobaczyłam, że moje ciało umie się odprężyć, jeśli ma na to szansę. I wcale nie potrzebuje do tego paru godzin snu.

Jeśli moje ciało może się regenerować, to umysł też. Stąd pomysł na znalezienie sobie miejsca w sieci, gdzie będę mogła się wypisywać, zapamiętywać rzeczy warte zapamiętania, analizować warte analizowania i - ogólnie rzecz ujmując - dbać o głowę. W czasach, gdy na facebooku ludzie bombardują się zdjęciami pociech na nocniczkach bądź obrazkami zachodów słońca z cytatami P. Coelho, wyjątkowo cieszą ciekawe strony / blogi / artykuły znalezione w czeluściach internetu. Więc dlaczego ich (stron/blogów/artykułów), innych inspiracji i przemyśleń własnych nie trzymać w jednym miejscu?

Spróbuję.